Na de zomermaanden begon het altijd weer te kriebelen, eerst nog een beetje op de achtergrond, maar al snel moesten de eerste dingen weer geregeld worden, pallets, bomen, een plek om spullen op te slaan en met de pet weer bij iedereen rond zodat we het met z’n allen weer voor elkaar kunnen breien financieel.
Het gebeurde gewoon, iedereen kwam die eerste dag gewoon aanwaaien, want we wisten het allemaal, de kerstbomenjacht was weer begonnen! Je moest daar gewoon zijn. Het plein had een magische aantrekkingskracht. Voor je het wist was je weer samen bezig… hout halen, stapelen, beetje ouwenhoeren bij de ton tussendoor en ondertussen bouwde je samen aan die dikke toren… ineens was het moment daar waar je een jaar lang naar uit had gekeken!
Richting oudejaarsavond loopt de spanning op, iedereen leeft met z’n allen naar het hoogtepunt toe. De hele wijk leeft mee. De ene buurvrouw brengt oliebollen, de ander een kratje bier en weer iemand anders komt met bittergarnituur.
Het moment waar je het allemaal voor deed. 31 december 12 uur de fakkel gaat in de toren, overal gaan er bommen af en vliegen vuurpijlen de lucht in, mensen juichen en schreeuwen, de ontlading… het is weer gelukt met z’n allen! Vlammen schieten metershoog boven de toren uit en verlichten de hele wijk. Iedereen knuffelt elkaar en is vol trots en schreeuwt uitbunding; Gelukkig nieuwjaar! Op naar volgend jaar naar een nog mooiere toren. Iedereen die op het plein aanwezig is die weet, dit is niet zomaar iets, dit is van ons, dit is van de buurt, dit is de Marktbuurt!
–Ron